Niech się wypłacze..

Jako pedagożka poznałam wiele różnych, często skrajnych, koncepcji wychowania. Zawsze bliżej mi było do tych związanych z rodzicielstwem bliskości, choć nigdy nie chciałam być fanatyczką i pewne rzeczy z góry odrzuciłam. Przed narodzinami Jagody obgadałam temat z mężem i okazało się (co rzadko się zdarza), że pogląd na wychowanie mamy podobny. Pomyślałam: super! Przynajmniej nie będzie zgrzytów. Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że większość osób ma pogląd zupełnie inny.

Słyszę: nie noście, później sobie nie poradzicie.
Zgodnie z rodzicielstwem bliskości dziecko jest za małe by się do tego przyzwyczaić i wykorzystywać to w przyszłości. Jak mogę zostawić moją zanoszącą się płaczem i robiącą się siną córeczkę w łóżeczku i jej nie nosić? Ale okazuje się, że są matki, które nie noszą.

Słyszę: niech się wypłacze.
Według współczesnej psychologii płacz jest sygnałem od dziecka, że coś jest nie tak, czegoś potrzebuje. Słyszę czasem, że dziecko wymusza, żeby wziąć je na ręce, ale przecież dziecko nigdy nie płacze bez powodu! Jeśli uspokaja się po wzięciu na ręce to najwidoczniej odczuwało właśnie potrzebę bliskości. Zgodnie z rodzicielstwem bliskości dziecko jest za małe, by rozumieć, że płaczem można manipulować. Nigdy nie zostawiam Jagody by mogła się wypłakać. Ale też nie biegnę do łóżeczka na dźwięk każdego jęknięcia.

Słyszę: nie trzymaj jej pod kloszem.
Ale jak mogę nie trzymać pod kloszem takiego maleństwa? Być może jestem nienormalna, że nie jeździłam z dwutygodniowym noworodkiem po rodzinie i znajomych. Nie zrobiłam tego wtedy i nie robię tego nadal. Co innego odwiedziny u nas w domu, na które pozwalam. Mała jest wtedy w swoim środowisku, w temperaturze, do której jest przyzwyczajona. Nie jeżdżę też z nią po supermarketach, a na spacery nie chodzę do centrum, ale raczej wybieram parkowe alejki, czy obrzeża miasta. Wszystko po to, żeby nie narażać jej na kontakt z wirusami.

Zastanawia mnie, czy rzeczywiście jestem przewrażliwioną matką, która chucha i dmucha na swoje maleństwo? Czy jestem nadopiekuńcza? Czy ktokolwiek może mieć rację przy dylematach wychowania?

A Wy? Jaką drogę wybrałyście w wychowaniu swoich dzieci?

Przyjaźnie przed i po dziecku

Kiedyś oglądałam program o tym, że prawdziwym testem babskiej przyjaźni jest moment, gdy jedna z nich zachodzi w ciążę.
Przeszłam taki test 6 lat temu, kiedy moja przyjaciółka urodziła swoją córeczkę. Nie ma już spacerów w każdy piątek, godzinnych rozmów przez telefon, wspólnych zakupów. Właściwie nie ma już żadnej rzeczy, która nas wtedy łączyła. I muszę się przyznać, że na jej ślubie płakałam. Nie tylko ze wzruszenia, ale też dlatego, że czułam, że kończy się coś ważnego. Kończy się „nasz” okres. A mimo to wciąż buzie nam się nie zamykają, kiedy się spotykamy, choć tematy się zmieniły. Mimo to ona zawsze była i jest, gdy jej potrzebuję. Mimo to byłam w czasie jej ciąży, po urodzeniu Ani, wtedy kiedy okazało się, że jest chora, wtedy kiedy zbieraliśmy pieniądze na jej operację, wtedy kiedy kończyła rok, dwa.. Tak, dużo się zmieniło. Ale ani przez chwilę nie przeszło mi przez myśl, by odpuścić. I nigdy nie miałam dość opowieści o kupkach, pieluszkach i kaszkach.
Teraz to ja znalazłam się w roli "tej, której świat się zmienił". Niektóre znajomości trwają nadal, inne zeszły na dalszy plan. I choć nikt mi tego otwarcie nie powiedział, mam wrażenie, że niektóre moje koleżanki mają dość słuchania o dylemacie szczepionkowych, czy kolkach. Choć naprawdę się staram, czasem zauważam, że naprawdę staję się monotematyczna.
Czy zostając mamami naprawdę stajemy się tak sfiksowane na punkcie tego tematu, że świat wokół nie istnieje? Czy kończące się przyjaźnie to wina świeżo upieczonych mam, czy może ich przyjaciółek?

Deszczowy weekend

Oj, ciężki był dla Jagodka ten weekend. Wyjątkowo płaczliwy i marudny. W dodatku pogoda utrudniała wyjście z domu. W sobotę, po przepłakanym całym ranku, wybrałyśmy się na 20-minutowy spacer, dziś zamiast spaceru były otwarte drzwi na werandzie. Zastanawia mnie czy marudzenia Jagody to wynik pogody, czwartkowego szczepienia, kolejnego skoku rozwojowego? Ratowały nas trochę nowo otrzymane (wcześniejsze prezenty na chrzest) karuzela i mata edukacyjna. Dziś dodatkową atrakcją dla naszej małej były odwiedziny jej pierwszej koleżanki Antosi.

 Mała wymiana. Ja z Antośką i Monia z Jagodkiem.

 Jagodek podczas oszukiwania - wietrzenia w pokoju. Nabrać się nie dała, musiałyśmy wyjść na werandę.

Zefirek tęsknie patrzący przez okno.

Szczepionkowe zamieszanie

Jagodek skończył w czwartek 6 tygodni. Właśnie tego dnia, 6 tygodni od pierwszego szczepienia, mieliśmy wyznaczony termin kolejnego. I wtedy zaczęła się afera..
Jako pedagożka, świadoma mama itd. zapoznałam się z różnymi argumentami zarówno zwolenników jak i przeciwników szczepień. Rozmawiałam z wieloma mami, przeczytałam ulotki szczepionek. I podjęłam decyzję. Szczepię na NFZ. Tylko na to, co jest obowiązkowe (przynajmniej na razie). Chciałam jednak przesunąć o tydzień, dwa, szczepienie na błonicę, tężec, krztusiec. I to spowodowało aferę.
Kiedy oznajmiłam pielęgniarce od szczepień, że chcę mieć ustalony indywidualny kalendarz szczepień spojrzała na mnie jak na wariatkę. Zaczęła pokazywać rozporządzenia, zawołała babkę z recepcji z ulotką szczepionki biomedu, w końcu obie poszły do pani doktor. Cała trójka zaczęła mi robić wodę z mózgu, tak, że pomimo całej wiedzy, którą zdobyłam w tym temacie poczułam się jak idiotka.
Jagodek wyszedł zaszczepiony i to w dodatku szczepionką 5w1.
Czy istnieje jakaś dobra decyzja w kwestii szczepień? Nie wiem. A jaką Wy podjęłyście?

Te pierwsze chwile..

Magia! Do dziś nie wierzę w cud jakim było pojawienie się na świecie Jagody.

Już na dwa lata przed ślubem wiedziałam, że nie jest ok, więc za w czasu rozpoczęliśmy leczenie. Starać zaczęliśmy się w dniu ślubu :) Po pół roku wreszcie się udało. Delikatna druga kreska na teście. Dla pewności pobiegłam na betę. Dodatnia! Kupiłam mężowi książkę "Super tata". Popłakał się ze szczęścia. Po 3 dniach znów płakaliśmy. Poronienie samoistne.

W maju znów dwie kreski na teście, znów beta i znów radość choć taka bardziej nieśmiała. Każdy dzień był radością, ale też strachem. I oczekiwaniem. Najpierw na pierwszą wizytę, później na bijące serduszko, na koniec pierwszego trymestru..

W ostatnich dniach ciąży wcale nie czułam się gotowa na jej pojawienie. Wszystko było przygotowane, książki były przeczytane, doświadczenie zdobyte w czasie wieloletniej pracy jako niania. A mimo to nie czułam się gotowa.

W nocy przed cesarskim cięciem leżałam sama na sali i nie potrafiłam uwierzyć, że jutro już będę miała córeczkę w ramionach. Nie potrafiłam sobie wyobrazić ani jej, ani tego, jak to będzie.

Po wyjęciu małej z brzucha płakałam, widziałam ją, ucałowałam, ale mimo to nie docierało do mnie, że to moje dziecko, że oto wszystko się zmieniło, że zostałam mamą.
Po powrocie na salę położna położyła małą obok mnie. I wtedy to poczułam! Jestem mamą! To moje dziecko! I wtedy zmieniło się wszystko. I nawet poczułam, że dawnej Agnieszki już nie ma. Od tej chwili stałam się nową osobą - stałam się mamą!

Nasza pierwsza wspólna chwila. Nie zapomnę nigdy!